دیروز داشتم یه ویدیو از ناسا میدیدم که فضانوردا داشتن از ایستگاه فضایی میریختن بیرون برای پیادهروی فضایی. نمیدونم چرا یهو یه حسی بهم اومد؛ انگار داریم به یه دورهای میرسیم که دیگه سفر به فضا فقط تو فیلمها و رمانها نیست. یاد اولین باری افتادم که با تلسکوپ ماه رو دیدم؛ همون شب بود که با خودم فکر کردم اگه میشد یه قدم روی سطح ماه گذاشت، چه حسی داشت. حالا با اسپیسایکس، بلو اوریجین و حتی پروژههای جدید چین و اروپا، انگار داریم به روزی نزدیک میشیم که سفر به فضا برای آدمهای عادی هم ممکن بشه. البته هنوز قیمتها نجومیه و ریسکها کم نیست؛ اما همین که داریم پروازهای آزمایشی مکرر میبینیم و ساخت ایستگاههای خصوصی جدی شده، یعنی داریم از "اگه" به "چهطور" میرسیم. به نظرم این فقط یه مسئلهی زمانه. شاید تا ۱۵-۲۰ سال دیگه بشه بلیط گرفت برای یه سفر کوتاه ارتفاع بالا، یا حتی چند روز در هتل موند!
به نظرم به ظهور هوش مصنوعی تا حدودی این اتفاق میافته ولی اینکه اونجا زندگی روتین داشته باشیم بعید میدونم