همیشه از بچگی عاشق فضا و سیاره‌ها بودم. یادمه شب‌ها که به آسمون نگاه می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم که اون ستاره‌ها و سیاره‌ها واقعاً خالی از زندگی‌اند یا نه، و آیا روزی می‌رسه که ما هم بتونیم اونجا پا بذاریم. حالا وقتی خبر پیدا شدن یه سیاره شبیه زمین رو می‌بینم، حس عجیبی بهم دست می‌ده؛ ترکیبی از هیجان، شگفتی و یه جور حس دلتنگی برای چیزی که حتی نمی‌دونم وجود داره یا نه. خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که انسان‌ها همیشه دنبال کشف بودند. از کشف آتش و چرخ گرفته تا رفتن به ماه، همیشه یه کنجکاوی در ما بوده که ما رو مجبور کرده فراتر از محدودیت‌ها و مرزهای خودمون قدم برداریم. حالا هم، وقتی سیاره‌ای شبیه زمین پیدا می‌کنیم، انگار یه دعوتنامه‌ی بزرگه برای ادامه‌ی این سفر. یه روز ممکنه بچه‌های بعدی ما بتونن اونجا زندگی کنن، نفس بکشن، و دنیای جدیدی بسازن. با خودم فکر می‌کنم که آیا واقعاً می‌رسه یه روزی پامون به ماه، مریخ، یا حتی جاهای دیگه برسه؟ آیا تکنولوژی و علم به اون مرحله می‌رسه که سفرهای بین سیاره‌ای بخشی از زندگی عادی ما بشه؟ یا همچنان تو همون زمین می‌مونیم و فقط آرزو می‌کنیم و خواب می‌بینیم؟ اینکه یه سیاره شبیه زمین پیدا بشه، یه حس امیدوارکننده هم بهم می‌ده. انگار نشون می‌ده که حتی با همه مشکلات و محدودیت‌های خودمون، هنوز دنیای بزرگی بیرون وجود داره که منتظر ماست تا کشفش کنیم. و همین فکر، هم هیجان‌انگیزه و هم یه جورایی آرامش‌بخش، چون می‌دونم که ما جزئی از یه داستان خیلی بزرگ‌تر هستیم، داستانی که شاید هنوز اولش باشه.

همیشه ذهنم مشغول این موضوع میشه که اگه هستن، کجان دقیقا؟ از ما پیشترفته تر هستن یا نه؟ اگه پیشترفته هستن چرا نمیان سراغمون؟ یا شایدم تکنولوژی دارن که نمیبینیمشون ولی ما رو زیر نظر میگیرن. اصلا ممکنه حتی به شکل آدما بین ما باشن و تو تصمیمات مهم جهان نقش داشته باشن؟ دوست دارم نظر شما رو هم بدونم

دیروز داشتم یه ویدیو از ناسا می‌دیدم که فضانوردا داشتن از ایستگاه فضایی می‌ریختن بیرون برای پیاده‌روی فضایی. نمی‌دونم چرا یهو یه حسی بهم اومد؛ انگار داریم به یه دوره‌ای می‌رسیم که دیگه سفر به فضا فقط تو فیلم‌ها و رمان‌ها نیست. یاد اولین باری افتادم که با تلسکوپ ماه رو دیدم؛ همون شب بود که با خودم فکر کردم اگه می‌شد یه قدم روی سطح ماه گذاشت، چه حسی داشت. حالا با اسپیس‌ایکس، بلو اوریجین و حتی پروژه‌های جدید چین و اروپا، انگار داریم به روزی نزدیک می‌شیم که سفر به فضا برای آدم‌های عادی هم ممکن بشه. البته هنوز قیمت‌ها نجومیه و ریسک‌ها کم نیست؛ اما همین که داریم پروازهای آزمایشی مکرر می‌بینیم و ساخت ایستگاه‌های خصوصی جدی شده، یعنی داریم از "اگه" به "چه‌طور" می‌رسیم. به نظرم این فقط یه مسئله‌ی زمانه. شاید تا ۱۵-۲۰ سال دیگه بشه بلیط گرفت برای یه سفر کوتاه ارتفاع بالا، یا حتی چند روز در هتل موند!